Starobielsk · 11 listopada 1939
Kazanie z okazji Święta Niepodległości
Ksiądz Antoni Aleksandrowicz do jeńców wojennych w Starobielsku – według relacji Józefa Czapskiego.
Było wśród nas wielu księży. Między innymi ksiądz Aleksandrowicz. Przebył również całą kampanię wrześniową, jako kapelan wojskowy, był znanym na Wileńszczyźnie kaznodzieją.
Mieszkał w tym samym pokoju co major Sołtan. Utykał na zranioną nogę, chodził o kiju i zapuścił długą brodę.
I znowu w tym pierwszym, najcięższym okresie zawdzięczaliśmy temu człowiekowi, jego dobroci i słodyczy, wiele otuchy i duchowej pomocy. Z nim jest związane wspomnienie pierwszego nabożeństwa zorganizowanego samorzutnie 11 listopada.
Na tym nabożeństwie, na brudnym przepełnionym korytarzu czerwonego „gmachu majorów”, ksiądz Aleksandrowicz z łacińskiego brewiarza tłumaczył na polski tekst ewangelii o dzieweczce, którą Chrystus wskrzesił, o arcybożniku Jairze, który padł do nóg Chrystusa i prosił go bardzo, mówiąc „iż córka moja kona, pójdź, włóż na nią ręce, żeby ozdrowiała i żywa została” (Mk 5, 21–43).
A gdy przyniesiono wieść, że córka umarła, Chrystus powiedział, by się nie bał, wierzył tylko. I poszedł Chrystus do jego domu „i widzi zgiełk płaczących i zawodzących bardzo. A wszedłszy rzekł im: Czemu zgiełk czynicie i płaczecie? Dzieweczka nie pomarła, ale śpi.
I śmiali się z niego… A ująwszy rękę dzieweczki, mówił do niej „Thalita kumi, co znaczy, Dzieweczko, tobie mówię wstań”, i natychmiast dzieweczka wstała i zdumieli się zdumieniem wielkim…”.
Tę ewangelię, którą znali wszyscy, wszyscy słuchali tak, jakby ją słyszeli po raz pierwszy i płakali w skrusze, że byli tak małej wiary, i że mieli chwile, w których wątpili, że „dzieweczka nie umarła, ale śpi”.