Różaniec znaleziony w Katyniu

Książka wspomnieniowa o księdzu Ziółkowskim – moim stryju i generale Smorawińskim – dziadku Ewy Bąkowskiej, to opowieść z fotografiami, które od dawna są w wielu publikacjach i zawsze będą aktualne bo widać na nich polskich żołnierzy i miejsca walk w latach 1914-1920, a także miejsca gdzie służyli w garnizonach i przy granicy kraju w latach międzywojennych, widać również kapelanów, którzy byli z żołnierzami w czasie wojny i pokoju,

Ksiądz Ziółkowski urodził się w małej wiosce Wola Wieruszycka w parafii Łapanów pod zaborem austriackim, jego ojciec był kowalem. Od młodości chciał być oficerem, ale rodzice go przekonali że jeśli zostanie księdzem to może służyć jako kapelan w wojsku austriackim i taki był jego cel. Ale Bóg powołał go na kapelana armii polskiej, do wojska wstąpił w 1919 r. i służył na wojnie z bolszewikami, a potem jako proboszcz parafii wojskowych.

Generał Smorawiński urodził się w Kaliszu pod zaborem rosyjskim, jego ojciec prowadził garbarnię. Po ucieczce z więzienia w Rosji przedarł się do Lwowa i studiował chemię na Politechnice, ale studia w 1914 r. przerwała wojna Austrii z Rosją. Jako chorąży Drużyn Strzeleckich wstąpił do Drugiej Brygady Legionów Polskich, walczył w wojnie światowej i bolszewickiej, od 1927 r. był generałem, a potem dowódcą Okręg Korpusu Nr II Lublin.

Po kampanii wrześniowej 1939 r. i sowieckiej inwazji na Polskę, kapelan Ziółkowski i generał Smorawiński spotkali się w licznej grupie oficerów jako jeńcy wojenni w obozie w Kozielsku, skąd w dniu 7 kwietnia 1940 r. zostali wywiezieni do więzienia okręgowego NKWD w Smoleńsku, tam rozstrzelani kulą w tył głowy i zakopani z innymi w lesie. Po trzech latach ich zwłoki były rozpoznane wśród kilku tysięcy ekshumowanych oficerów, wywiezionych z Kozielska i rozstrzelanych w Katyniu.

Stanisław Swianiewicz, ocalony w 1940 r. przed Katyniem jeniec obozu w Kozielsku, we wspomnieniach pisał, że uświadomił sobie po wielu latach iż Katyń to zemsta Stalina za klęskę bolszewików w Polsce w 1920 roku.

Dlatego w książce pt. „Różaniec znaleziony w Katyniu” przypomniane są walki o granice Polski i utrzymanie niepodległości w latach 1919-1920 bo w opiniach władz Stalina oficerowie tamtej wojny byli najgorszymi wrogami Związku Sowieckiego.

A różańce i medaliki znalezione w 1943 r. w Katyniu i później w grobach Charkowa i Miednoje, były znakami wiary katolickiej, heroicznie bronionej przez jeńców Kozielska, Ostaszkowa, Starobielska, były religijnym orężem miłości do Boga i Ojczyny, której NKWD nie było w stanie pokonać.