Urodził się 21 sierpnia 1893 r. w Czerteżu jako syn Michała i Anastazji [brak nazwiska matki]. Ukończył studia w Wyższym Prawosławnym Seminarium Duchownym w Żytomierzu, święcenia kapłańskie przyjął w 1914 r. Pod koniec pierwszej wojny światowej był tajnym działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej w rejonie Sanoka, a po odzyskaniu niepodległości przez Polskę oraz w czasie wojny z bolszewikami w 1920 r. był ochotniczym kapelanem w stopniu kapitana dla prawosławnych żołnierzy Wojska Polskiego.
Do zawodowej służby czynnej dla wojska został przyjęty w 1922 r. i pracował na stanowisku szefa duszpasterstwa prawosławnego w rejonie Przemyśla. Jako ksiądz prawosławny zawarł związek małżeński z Elizą Kislinger ze Lwowa, która zmieniła wyznanie z rzymskokatolickiego na prawosławne i w rodzinie jaką założyli urodziło się trzech synów.
Ksiądz kpt. Fedorońko w 1928 r. został przeniesiony do garnizonu w Lublinie na takie samo stanowisko jakie piastował w Przemyślu i na początku 1934 r. otrzymał awans na starszego kapelana w stopniu majora WP ze starszeństwem z dnia 1.06.1919 r. W czerwcu 1934 r. został przesiedlony na równorzędne stanowisko do Warszawy, gdzie przez jakiś czas pełnił także obowiązki referenta w Głównym Urzędzie Duszpasterstwa Prawosławnego w Biurze Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych. Wkrótce został mianowany na kierownika tego Urzędu i funkcję naczelnego kapelana armii II RP dla żołnierzy wyznania prawosławnego.
W marcu 1937 r. otrzymał nominację na stopień oficerski podpułkownika WP. Posiadał odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi, Medal 10-lecia Odzyskanej Niepodległości i Medal za Długoletnią Służbę.
Po wybuchu wojny z Niemcami w 1939 r. i po i kampanii wrześniowej ksiądz podpułkownik Szymon Fedorońko w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i osadzony był przez NKWD w obozie w Starobielsku. W dniu 2.03.1940 r. został odesłany ze Starobielska w grupie 10 kapelanów WP różnych wyznań do więzienia NKWD na Butyrkach w Moskwie, stamtąd przewieziony do obozu w Kozielsku, w kwietniu 1940 r. wywieziony z Kozielska do więzienia NKWD w Smoleńsku i zamordowany w Katyniu. Jego nazwisko figuruje na Katyńskiej Liście Wywozowej z Kozielska, sporządzonej w 1940 r. przez NKWD w Moskwie nr 052/4 pozycja 107 sprawa nr 4919.
W czasie ekshumacji oficerów Wojska Polskiego wiosną 1943 r. w Katyniu, prowadzonej przez ekipy Polskiego Czerwonego Krzyża pod zarządem wojskowych władz niemieckich, ksiądz Szymon Fedorońko został rozpoznany jako duszpasterz Wojska Polskiego na podstawie dokumentów znalezionych w mundurze okrywającym jego zwłoki i zapisany w niemieckim rejestrze ofiar Katynia Amtliches Material zum Massenmord von Katyn pod numerem AM 2713.
Biogram księdza podpułkownika Szymona Fedorońko jest zamieszczony na stronie 134 w Polskiej Księdze Cmentarnej Katyń. W październiku 2007 r. w ramach akcji Katyń pamiętamy – uczcijmy pamięć bohaterów ksiądz podpułkownik Szymon Fedorońko został mianowany pośmiertnie na stopień pułkownika WP.
W dniu 11.11.2018 r. został pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego przez Prezydenta RP za wybitne zasługi dla niepodległości Polski.
Dla jego pamięci posadzono „Dęby Katyńskie” w Sanoku i w Alei 33 Dębów Pamięci Kapelanów Katyńskich w Kalwarii Pacławskiej. Upamiętniony został tabliczką na Ścianie Katyńskiej w kościele WP w Krakowie, na tablicy małego pomnika obok cerkwi prawosławnej na Pradze w Warszawie, a także na tablicach memorialnych 33 kapelanów katyńskich w Sanktuariach: w Kalwarii Pacławskiej na Podkarpaciu, Wąwolnicy na Lubelszczyźnie i Grodowcu na Dolnym Śląsku.
We wniosku na odznaczenie Złotym Krzyżem Zasługi księdza Szymona Fedorońko, zachowanym w zbiorach Centralnego Archiwum Wojskowego, dowódca Okręgu Korpusu WP Nr II Lublin tak w 1931 r. uzasadnia wniosek na odznaczenie, wydając dobrą opinię o pracy księdza kapelana Szymona Fedorońko – fragment: Praca oświatowa w wojsku, propagowanie idei państwowości polskiej na kresach wśród ludności wyznania prawosławnego oraz organizacja cywilnego duchowieństwa prawosławnego celem skuteczniejszego zrealizowania tejże, co szczególnie uwidoczniło się w 1930 r. Przy tym doskonały duszpasterz, starający się wybitnie o dobro powierzonego mu żołnierza. Wyniki pracy nadzwyczajne.