Ksiądz Jerzy Wrazidło
Urodzony 5 sierpnia 1905 roku w Biskupicach koło Zabrza. Syn Jana, hutnika i Józefy z d. Podkowa. Od 1917 roku uczył się w Collegium Seraphicum OO. Franciszkanów w Nysie.
W czasie plebiscytu na Górnym Śląsku uczestniczył w akcji plebiscytowej. W 1922 roku, po podziale Górnego Śląska, jego rodzice przenieśli się do Świętochłowic, a on kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum Klasycznym w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów). W 1925 roku uzyskał świadectwo dojrzałości i wstąpił do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie.
Jako alumn podjął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskał absolutorium w dniu 28 czerwca 1930 roku. 22 czerwca 1930 roku otrzymał święcenia kapłańskie w bazylice OO. Franciszkanów w Krakowie z rąk biskupa Stanisława Rosponda, sufragana krakowskiego.
5 lipca 1930 roku został mianowany wikariuszem parafii pw. Świętego Wojciecha w Mikołowie. Od 17 sierpnia 1930 roku zastępował urlopowanego księdza Bolesława Kominka w parafii pw. Świętych Jana i Pawła Męczenników w Dębie, dzielnicy Katowic. W tym okresie był również katechetą w Szkole Handlowej w Katowicach. 4 marca 1931 roku wrócił do pracy duszpasterskiej do Mikołowa. Był także katechetą w Gimnazjum Miejskim Żeńskim w Mikołowie. Sprawował patronat duchowy nad powstałym w 1930 roku w Polskim Chórem Kościelnym. 24 sierpnia 1935 roku został przeniesiony na wikariat w parafii pw. Świętego Wojciecha w Radzionkowie. W tym czasie rozpoczęły się jego komplikacje zdrowotne. Przeszedł operację i rozpoczął dalszą kurację, co miało poważny wpływ na jego decyzje życiowe – nie wszystkim proponowanym obowiązkom duszpasterskim mógł podołać.
Jako duszpasterz był szczególnie ceniony za swoje kazania i kontakt z młodzieżą, a dziekan dekanatu piekarskiego, ksiądz Paweł Brandys, podkreślał jego sumienność i pracowitość. W Radzionkowie wygłaszał wykłady na tematy katolicko-społeczne dla członków Parafialnej Akcji Katolickiej. Był opiekunem parafialnego koła Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej. Prowadził pielgrzymki parafialne do Sanktuarium Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich.
2 stycznia 1937 roku został mianowany sekretarzem Misji Wewnętrznej diecezji katowickiej. Redagował pisma „Misja Wewnętrzna” i „Dzwonek Maryi” oraz kierował diecezjalnym sekretariatem Sodalicji Mariańskiej. 1 września 1938 roku otrzymał nominację na wikariusza w parafii pw. Świętego Antoniego Padewskiego w Rybniku.
Kapelan Wojska Polskiego
28 kwietnia 1939 roku zarządzeniem Prezydenta RP Ignacego Mościckiego został mianowany kapelanem rezerwy (ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1939 roku).
Pod koniec sierpnia 1939 roku został zmobilizowany do Wojska Polskiego. Mianowano go kapelanem 3 pułku ułanów Śląskich w Tarnowskich Górach. W kampanii polskiej 1939 roku jego pułk walczył w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii, należącej do Armii „Kraków”. Przeszedł jej cały szlak bojowy, od obrony Śląska po walki na Lubelszczyźnie.
W dniach 1 i 2 września jego pułk toczył ciężkie walki z oddziałami niemieckiej 2 Dywizji Lekkiej. 3 września, w związku z ogólnym położeniem całej Armii „Kraków”, rozpoczął odwrót w kierunku Pińczowa. 8 września przekroczył Wisłę pod Baranowem Sandomierskim, gdzie bronił przeprawy na Wiśle. 12 września ubezpieczał ją w rejonie Tarnobrzega. 16 września wziął udział w walkach o Tarnogród i nad rzeką Tanwią. 20 września resztki pułku wraz z całą Krakowską Brygadą Kawalerii skapitulowały w lesie koło Ulowa pod Tomaszowem Lubelskim.
W niewoli sowieckiej
Ks. Wrazidło uniknął niewoli niemieckiej. W czasie przebijania się resztek Armii „Kraków” z rejonu Tomaszowa Lubelskiego w kierunku Lwowa dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzono go w obozie specjalnym NKWD w Starobielsku.
Nie został wywieziony z obozu przed Wigilią Bożego Narodzenia 1939 roku, tak jak inni kapelani, co może świadczyć o tym, że prawdopodobnie udało mu się ukryć przed funkcjonariuszami NKWD swój stan kapłański.
Między 5 kwietnia a 12 maja 1940 roku, na podstawie wykazu NKWD sporządzonego w Moskwie, został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Charkowskiego. Jego nazwisko figuruje w wykazie akt ewidencyjnych jeńców wojennych, którzy opuścili obóz w Starobielsku, pozycja 364. Został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w budynku Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie. Ciało kapłana wrzucono dodołu śmierci w Piatichatkach pod Charkowem – obecnie Polski Cmentarz Wojenny w Charkowie.
Awans pośmiertny i upamiętnienie
Decyzją numer 439/MON z dnia 5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie na stopień majora. Awans ogłoszono 9 listopada 2007 roku w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Jego nazwisko umieszczono na tablicy w Katedrze Polowej Wojska Polskiego upamiętniającej kapelanów wojskowych poległych i zamordowanych w latach 1939–1956 pod okupacją sowiecką, na tablicy upamiętniającej zamordowanych księży z diecezji katowickiej w archikatedrze pw. Chrystusa Króla w Katowicach oraz na tablicy w kościele pw. Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Sankt Petersburgu, na której umieszczono nazwiska 425 księży – ofiar sowieckiego reżimu.
Tabliczki epitafijne z jego nazwiskiem znajdują się na ścianie Kaplicy Katyńskiej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie i na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie.
Tekst: Bogusław Szwedo, Wierni do końca. Kapelani wojskowi ofiary zbrodni katyńskiej, Warszawa 2020 r.